Zadałem kiedyś pytanie konserwatorowi fotografii: gdyby robił Pan ranking najtrwalszej techniki fotograficznej, to której przyznałby Pan pierwsze miejsce? Bez chwili zastanowienia odpowiedział: Platynotypia.
Jednak tak szybko, jak to powiedział — dodał, że jeżeli sama platyna nie ma sobie równych pod względem trwałości, to jednak pozostałości po procesach chemicznych destrukcyjnie wpływają na papier, czego skutkiem są pojawiające się po latach tak zwane „pomarańczowe duchy […]”.

Kiedy poważniej zainteresowałem się tą techniką, okazało się, że istnieje sporo receptur na Platynotypię. Co więcej, platyna mieszana z palladem zwiększa możliwy do uzyskania zakres tonalny. Powstający obraz staje się bogatszy o szczegóły wydobyte w światłach, a ciepły ton czerni daje dodatkowy walor, który nie jest możliwy do uzyskania w innych technikach. Natomiast destrukcyjny wpływ na podłoże okazał się przeszkodą pokonaną przez brytyjskiego chemika.

Obraz platynowo-palladowy zapisywany jest za pomocą najtrwalszych metali, jakim są platyna i pallad. Obydwa należą do grupy tzw. metali szlachetnych. Oznacza to, iż w normalnych warunkach nie wchodzą w reakcje z żadnymi innymi pierwiastkami ani związkami chemicznymi. W ten sposób są nieskończenie trwałe.

Aby uzyskać obraz należy oba metale osadzić na trwałym podłożu i dodatkowo umożliwić swobodne wypłukanie pozostałości po procesach chemicznych. Papiernia Arche (która od średniowiecza produkuje między innymi papier czerpany) zaprojektowała specjalnie do tego celu podłoże Arche Platine składające się z czystych włókien bawełnianych i spełniające warunki wymagane dla procesów Platynotypii. Papier ten nie posiada żadnych dodatkowych związków chemicznych i dysponuje najważniejszym w Fotografii atestem Photographic Activity Test (PAT).

Najważniejszym zadaniem stojącym przed wykonawcą w trakcie komponowania składu związków chemicznych, które przeniosą platynę i pallad z roztworu wodnego na papier, jest taki ich dobór, aby nie powodowały zniszczenia włókien papieru i jednocześnie dały się łatwo wypłukać po procesie. Istotne jest, by nie pozostało w papierze nic więcej oprócz platyny i palladu.
Historyczne odmiany tej techniki źle przetrwały próbę czasu. Zarówno związki przenoszące pallad i platynę, jak i substancje uczulające oraz wszelkiego rodzaju związki poprawiające kontrast dewastowały papier.

Na przestrzeni lat różni chemicy wprowadzali modyfikacje w procesie. Jednym z nich był Mike Ware, (chemik i fotograf, wykładowca uniwersytecki, również członek Królewskiej Akademii Nauk), który udostępnił rezultaty swoich badań, rewolucjonizując możliwości tej techniki. Zmodyfikowana technika palladowo-platynowa prowadzona zgodnie z jego ideą pozwala na uzyskanie trwałego obrazu na czystej, niezniszczonej bazie papierowej, z której usunięto wszystkie składowe procesu, jakie mogłyby mieć niepożądany wpływ na trwałość. Dopiero dzięki zaproponowanym przez Mike Ware’a zmianom, technika przestała być szkodliwa dla podłoża. Współczesny proces stał się możliwy do prawidłowego przeprowadzenia dzięki wiedzy chemicznej, możliwości wykonania precyzyjnych analiz chemicznych, oraz dostępności nowych związków chemicznych.

W przedstawionej metodzie nie ma miejsca na żadne dodatki typu: utrwalacze, wybielacze, kleje, emulsje, żelatyny i inne, które podlegają procesom starzenia.
Dwa najstabilniejsze metale w wyniku reakcji fotochemicznych zostają wytrącone na podłoże ze znakiem wodnym nieskończoności!


Once I asked a photograph conservator: if you were to do a rating of the most durable photography techniques, which one would be on the top of your list? Without hesitation, he answered that it would be platinotype photography.
However, just as quickly as he said this, he added that while platinum itself is second to none when it comes to durability, residues of chemical processes have a destructive influence on the paper, resulting in the appearance of the so-called “orange ghosts (…)” after several years.

When my interest in this technique became more serious, it turned out that there are many platinotype methods. What is more, platinum mixed with palladium increases the obtainable tonal range . The picture that emerges has more details extracted from the lights, and the warm black tone is an additional asset which could not be obtained when using different techniques. What is more, the technique’s destructive influence on the surface was an obstacle that a British chemist managed to overcome.

A platinum and palladium print is recorded with the use of the most durable metals, that is, platinum and palladium. Both are classified as noble metals, which means that in normal conditions they do not interact with other chemical compounds. Because of that, their life is infinite.

In order to obtain an image, both metals should be set on a sound base. In addition, a washout of residues from their chemical processes should occur. The Arche Paper Mill (which has been manufacturing paper since the Middle Ages), designed a special base called Arche Platine , consisting of clean cotton fibres and compliant with the requirements of platinotype photography. The paper does not contain any additional chemical compounds and has the Photographic Activity Test (PAT) certificate, which is the most important one in the field of photography.

The most important task that the person composing chemical compounds transferring platinum and palladium from a water solution to paper faces is to choose the chemical components in such a way that the paper fibre will not get damaged while at the same time making sure that the components used are easily washed-out after the process. It is important that nothing, apart from platinum and palladium, is left on the paper after the process.

The historical variations of the technique did not stand the test of time. Compounds transferring palladium and platinum, sensitising substances and all kinds of compounds improving contrast had a detrimental influence on the paper.

Over the years, various chemists modified the process. One of them was Mike Ware (a chemist, photographer, academic and member of the Royal Academy of Sciences), who by making the results of his studies available, revolutionised the possibilities of using the technique. The modified palladium and platinum technique implemented in accordance with his theory allowed the obtaining of a permanent image on a clean and undestroyed paper base since all components of the process which could have a negative influence on the base’s durability were removed. Thanks to the changes proposed by Mike Ware, the technique stopped to be detrimental to the surface. This modern version of the process was implemented thanks to chemical knowledge, the possibility of conducting precise chemical analyses and availability of new chemical compounds. 
In the method presented, no additives that are subject to ageing processes, such as fixatives, bleaches, adhesives, emulsions, gelatines and others, are used.
As a result of photochemical reactions, the two most stable metals are transferred to the surface with a watermark in the form of the infinity sign!